Fansite’s Kim Jongin , @VILEKAII
by Sehun , KAIHUN
Writer : LEETHITI Tag : #vilekai88
‘ทำไมจงอินถึงชอบมองกล้องของบ้านนี้จัง แถมยังได้ภาพสวยๆตลอดเลย ??’
‘ฉันชอบบ้านวายล์ไค88มาก
ฉันรู้สึกว่าเขาถ่ายจงอินได้ในโมเมนต์ที่ดีเสมอ’
‘ได้ข่าวว่า VILEKAI88 เป็นแฟนบอยนะ หล่อมากๆด้วย
ฉันชอบเขามาก’
‘กรี๊ดดดดดดดดด มีคนเห็นจงอินไปกับแอดมิน VILEKAI88 ด้วยแหละ
เขาต้องเป็นเพื่อนกันแน่ๆ’
‘บางทีบ้านนี้ก็ถ่ายตลกนะ ชอบถ่ายตอนจงอินง่วงๆ ชอบบบบ มันเรียลดี’
…
คิมจงอินเป็นผู้ชายที่รักความสงบ
เขาจึงเลือกที่จะเล่นเกมอยู่ที่หอพักมากกว่าจะออกไปไหน
เขาเบื่อเสียงดังๆ
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่พอใจแฟนคลับหรอกนะ
เขายินดีที่ได้ยินเสียงกรี๊ดและเสียงเรียกชื่อของเขาทุกขณะเวลาที่เดินอยู่ข้างนอก
หรือกำลังเลือกซื้อของอยู่
เขาไม่ชอบให้คนมาถ่ายรูปตอนที่เขากำลังทานข้าว
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขารู้สึกแย่กับแฟนคลับที่อยากถ่ายรูปเขาเก็บไว้เป็นที่ระลึก
จะเอาง่ายๆก็คือเขายินดีเสมอถ้าหากเป็นแฟนคลับ
แต่สิ่งที่ทำให้เขาเบื่อและไม่ยินดีเป็นอย่างมากก็คือ ซาแซง และ ปาปารัสซี่
ที่ตามติดเขายังกับปลิงดูดเลือด
เป็นเดือน ๆ
แล้วที่จงอินเอาแต่เก็บตัวไม่ออกไปไหน นับตั้งแต่รู้ตัวว่ากำลังมีคนติดตาม ซึ่งก็ไม่รู้ว่าตามเขามานานแค่ไหนแล้ว
เขาเกลียดคนพวกนี้ เอาแต่ตามและถ่ายรูปเขาทุกอิริยาบถ มันน่ารำคาญจนทำให้หงุดหงิด
บางทีเขาแค่อยากออกไปไหนกับเพื่อน ก็ต้องคิดแล้วคิดอีกว่ามันจะส่งผลกระทบอะไรไหม
ครั้งก่อนเขาไปหาเพื่อนสมัยมัธยมที่ร้านอาหารแถวชานเมือง นัดกันไว้หลายสิบคน
แต่เขากับเพื่อนผู้หญิงอีกคนมาก่อน ภาพที่ถูกแฉออกไปมันเลยทำให้เหมือนว่าเราไปกันสองคน
ลำพังตัวเขาเจอเรื่องแบบนี้ก็ไม่เท่าไหร่หรอก
แต่เพื่อนของเขานี่ซิ !!
จงอินโคตรเกลียดอาชีพพวกนี้เลย หาเงินโดยการล่วงละเมิดสิทธิของคนอื่น
ทุกวันนี้เขาก็แทบจะไม่มีความเป็นส่วนตัวจากแฟนคลับแล้วนี่ยังจะต้องมาระวังตัวกับพวกหน้าเงินหารูปจากการแอบถ่ายอีก
ก็คงจะรายได้ดีอยู่ไม่น้อย เพราะถ้าถ่ายรูปที่เด็ดๆมาได้
ก็จะติดต่อมาที่ต้นสังกัดเพื่อขายรูปในราคาที่โคตรจะสูง เหอะ !!
แต่ถ้าต้นสังกัดปฏิเสธที่จะซื้อก็จะเอารูปไปขายให้กับพวกเว็บข่าวขยะที่คอยแฉไอดอล
หน้าเงินชะมัด
!!
แต่คนเราจะเอาแต่เล่นเกม ดูทีวีอยู่ในหอมันก็ใช่เรื่อง
มันก็คงจะถึงจุดที่ไม่อยากเล่นไม่อยากทำอะไร
อยากจะออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ในหน้าหนาวอย่างอิสระในวันที่ไม่มีตารางงานบ้าง
“ผมจะไปดูหนัง”
จงอินเอ่ยบอกผู้จัดการที่กำลังวุ่นอยู่กับการรับงานของเขา
“ก็ดี
ออกไปข้างนอกบ้าง ให้มันมีภาพว่าไอดอลคนดังของสังคมใช้ชีวิตเป็นคนบ้าง
ไม่ใช่อยู่แต่ในห้อง”
“เล่นเกมจนไม่รู้จะเล่นอะไรแล้ว นี่ถ้าออกไปแล้วยังมีพวกปรสิตตามอยู่
ผมจะลากไปกระทืบสักที” เอาจริงด้วยไม่ได้โม้หรอก ขอต่อยให้หน้าหงายสักครั้งเถอะ
จะเป็นข่าวจะอะไรก็ช่างเขาพร้อมสู้คดีเสมอ
“ไม่ได้จะไปทำอะไรผิดนี่ จะกลัวทำไม แค่ออกไปดูหนังรอบดึกคนเดียว” ผู้จัดการเอ่ยบอก
เขาไม่อยากให้มีเรื่องเพราะมันอาจจะส่งผลกระทบอีกหลายๆเรื่อง
และเขาก็รู้ว่าจงอินใจร้อนมากแค่ไหนเวลาหงุดหงิด
“พวกบ้านี่มันสนแค่รูป
สนความจริงที่ล่ะพี่
เผื่อมีสาวๆเดินมาใกล้แล้วได้มุมกล้องมันก็ถ่ายเอาไปลงเว็บเหมือนเดิมแหละ” จงอินตอบพลางถอนหายใจเซ็งๆ
“ให้พี่ไปด้วยไหมล่ะ”
“โห๊ะ!! ไม่ดีกว่า ผมไม่อยากฟังเรื่องคิวงานในโรงหนังนะครับ”
จงอินแค่นหัวเราะให้กับผู้จัดการส่วนตัว ขืนพาไปด้วยก็คงไม่พ้นจะพูดเรื่องคิวงานแน่ๆ
“พี่ก็หาเวลาพักบ้างนะครับ”
“เออๆ
รู้แล้ว”
…
จงอินเช็ครอบหนังและเลือกรอบที่ดึกที่สุด เพราะคงจะมีคนน้อยที่สุด
เขาจองแถวเดียว 7 ที่ เพื่อที่จะไม่ต้องมีใครมานั่งข้างๆ
เว้นห่างๆไปจะได้ไม่มีปัญหา ครั้งนี้เขาขับรถออกไปเองและนั่นมันก็ทำให้เขารู้ว่าคนที่ตามถ่ายรูปเขายังคงตามอยู่ไม่ปล่อย
นี่คิดจะเอาให้ได้เลยใช่ไหมวะ !!
พอถึงโรงหนังก็รีบไปเอาตั๋วและเข้าไปนั่งในโรงหนังให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
อย่างน้อยบรรยากาศของโรงหนังก็น่าจะทำให้เขาสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
จงอินนั่งได้ไม่นานนัก คนที่ตามถ่ายรูปเขาก็เดินเข้ามานั่งในแถวเดียวกัน
ถามว่าจงอินรู้ได้ไงว่าคนนี้ตามถ่ายรูปเขา ก็เพราะว่าเขาสังเกตมานานแล้ว
และผู้จัดการก็บอกอยู่เหมือนกันว่าให้ระวังคนนี้ด้วย ไม่ใช่อะไรหรอก
ชานยอลฮยองก็เคยโดนเรียกเงินจากมันมาแล้ว โดนไปกี่ล้านวอนก็ไม่รู้
รู้สึกเหมือนถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา
และมันทำให้จงอินรู้สึกอึดอัดและหงุดหงิด
เขาลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินออกไปจากโรงหนังด้วยความเซ็งเต็มขั้น
เอาเถอะ
ไหนๆก็ออกมาแล้วขอจัดการมันสักทีจะได้ไม่เสียเที่ยว
ไอดอลหนุ่มคนดังเดินกลับไปที่รถ
เขาทำทีเป็นคุยโทรศัพท์เสียงอ่อนเสียงหวานเพื่อหลอกล่อให้ไอ้คนที่ตามถ่ายรูปเขาหลงกลและตามเขาไป
จงอินขับรถออกไปยังโรงแรมในชานเมือง เขาจอดรถเอาไว้แล้วเข้าไปหลบหลังรถคันอื่น
และไม่นานจากนั้นไอ้คนที่ตามถ่ายรูปก็มาถึง
จงอินแสยะยิ้มร้ายออกมาด้วยความรู้สึกที่โคตรจะอยากเข้าไปต่อยหน้า
เขาเห็นชายหนุ่มคนนั้นเอากล้องเล็กๆออกมาถ่ายป้ายโรงแรม และถ่ายมายังรถของเขา
จากนั้นก็เดินวนไปวนมาเหมือนกำลังดูต้นทางหรือไม่ก็หาที่ซ่อนตัวเพื่อที่จะหามุมแอบถ่าย
จงอินเดินอ้อมไปอีกทาง
จากนั้นก็ค่อยๆหาโอกาสประจวบเหมาะรุกเข้าไปทางด้านหลัง รวบเอาตัวของชายหนุ่มที่ตามเขาด้วยแรงมหาศาล
“ตามถ่ายแบบนี้ ไม่คิดหรอว่าฉันเอาเรื่องนายได้” จงอินว่าพร้อมกับออกแรงบีบเค้นที่ข้อมือของชายหนุ่มราวกับจะให้มันแหลกละเอียดคามือ
“ถะ
ถ่ายอะไร ปะ เปล่า” ชายหนุ่มผิวขาวส่ายหัวปฏิเสธ
“เหอะ !! ไปคุยกันหน่อยดีไหม
ตรงนี้ฉันอัดนายได้ไม่เต็มที่”จงอินเอ่ยพูดพร้อมกับลากร่างชายหนุ่มแล้วเอาไปยัดใส่ในรถของเขา
“นี่
ทำแบบนี้ฉันฟ้องได้นะ อยู่ๆมากล่าวหากันแบบนี้ คิดว่าเป็นคนดังจะทำอะไรก็ได้หรอ”
“หุบปาก
ถ้าไม่ได้ทำก็ไม่ต้องกลัว” จงอินตะคอกใส่หน้าแล้วกระชากเอากระเป๋าของชายหนุ่มออกมาจากตัวแล้วเดินไปนั่งที่ฝั่งคนขับ
“เอาของฉันมานะ
เอามา”
“เหอะ
แล้วนายจะได้รู้ ว่าเวลาถูกถ่ายรู้สึกยังไง” จงอินเอากล้องทุกตัวออกมาจากกระเป๋าของอีกฝ่ายแล้วเปิดดูรูปด้วยความหงุดหงิด
“โอ เซฮุน” เขาอ่านชื่อที่ติดอยู่กับกล้องก่อนจะหันไปมองหน้าอีกคนที่พยายามจะเอากล้องตัวเองคืน
“อาชีพอื่นไม่มีแล้วหรือไงวะ” จงอินว่าก่อนจะเอาเมมออกทั้งหมดแล้วโยนกล้องออกไปข้างนอกรถอย่างไม่แยแสว่าเจ้าของจะทำหน้าตาเช่นไรเมื่อเห็นกล้องราคาแพงของตนตกกระแทกพื้น
“นี่
กล้องฉันนะ” อีกฝ่ายเอ่ยพูดด้วยความโมโห ชายหนุ่มพยายามจะเปิดประตูรถ
แต่หากระบบล็อกที่จงอินใช้ มันต้องเปิดจากข้างนอกเท่านั้นถึงจะเปิดได้
“กล้องของนาย
ทำไมมีแต่รูปฉันล่ะ” จงอินว่าพร้อมกับสตาร์ทรถ
จากนั้นก็ขับออกไปด้วยความเร็วโดยไม่สนใจเสียงของอีกคนที่เอาแต่ด่าทอเขาและเรียกร้องค่ากล้องทั้งหมด
“เลิกตามถ่ายฉันสักที อยากได้กี่บาทก็ว่ามา” จงอินยื่นข้อเสนอ
“สามสิบล้านวอน
ไม่รวมค่ากล้องที่นายโยนมันทิ้ง”
“หน้าเงิน
แต่ก็ โอเค” จงอินตอบรับแล้วเลี้ยงรถเข้าไปในหอพักของตัวเอง “อยากได้ก็ขึ้นไปเอา
จะได้จบๆ” จงอินว่าพร้อมกับเดินไปเปิดประตูรถให้ เซฮุนไม่คิดอะไรมากเขาตัดสินใจเดินตามจงอินเข้าไปในหอพัก
…
และเขาก็ได้รู้ว่าเขาตัดสินใจผิด ที่เดินตามไอ้ไอดอลคนนี้เข้ามาถึงห้อง
“ปล่อยนะ
อึก ไอ้บ้า ปล่อย” เสียงตะโกนลั่นห้องไม่ได้ทำให้จงอินใจอ่อนลงเลยสักนิด
มีเสียแต่จะทำให้เขาสะใจและออกแรงบีบที่ข้อมือของอีกฝ่ายแน่น จงอินรวบข้อมือของชายหนุ่มที่ตามถ่ายรูปเขาทั้งสองข้างด้วยมือเดียว
จากนั้นก็เอาเนคไทในตู้เสื้อผ้ามามัดเอาไว้พร้อมกับโยงไปผูกติดกับหัวเตียง
“ตอนแรกกะจะกระทืบสักที
แต่เห็นว่านายบอบบางกว่าที่จะโดนฉันทำร้าย”
จงอินว่าพร้อมกับล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองเพื่อหยิบโทรศัพท์ออกมา
จากนั้นก็กดเข้าโปรแกรมถ่ายภาพ “นายจะได้รู้นะ ว่าเวลาถูกตามถ่ายมันรู้สึกยังไง
มันน่ารำคาญและหงุดหงิดแค่ไหน”
“จะทำบ้าอะไร”
ชายหนุ่มผู้ที่ถูกมัดเอาไว้กับหัวเตียงเอ่ยถามด้วยความกลัว
เขาดิ้นไปดิ้นมาเพื่อจะให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการบ้าๆนี่ แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนว่าข้อมือของเราถูกรัดแน่นขึ้น
“นายคงไม่ได้เก็บรูปฉันไว้แค่ในเมมหรอก
จริงไหม” จงอินว่าพร้อมกับวางมือถือไว้บนโต๊ะ
จากนั้นก็ถอดเสื้อของตัวเองออกโชว์ความสมส่วนของร่างกายที่ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนัก
“ฉันแค่อยากจะมั่นใจ ว่าถ้าปล่อยให้นายกลับบ้าน นายจะไม่ปล่อยรูปฉัน”
“นะ
นาย จะทำอะไร ยะ อย่านะ”
“เอาน่า
เดี๋ยวก็รู้” จงอินแสยะยิ้มแล้วเดินออกไปจากห้อง
เขาหายไปไม่นานนักก็เข้ามาพร้อมกับใส่หน้ากากไอออนแมนที่ไปยืมของชานยอลฮยองมาเพื่อปกปิดใบหน้า
“จะทำบ้าอะไร
นายเป็นไอดอลนะ ไม่ควรทำตัวแบบนี้”
“คนดีดีเขาก็ไม่ตามถ่ายรูปคนอื่นเพื่อไปขายหรอก
โอเซฮุน” จงอินว่าพลางปลดเข็มขัดตัวเองออก “นายมีรูปฉันเยอะแยะ ส่วนฉันก็มีคลิปนาย
โดนไอออนแมนที่ไหนไม่รู้เอา มันก็แฟร์ๆดีนะ”
“อย่าทำอะไรบ้าๆ
คิม จงอิน ถ้าฉันรอดไปได้นายไม่เหลือซากแน่”
“เอาตัวเองให้รอดก่อนดีไหม
ก่อนจะมาปากดี…ไหน ลองดูซิว่าถ้าฉันสอดใส่เข้าไปแรงๆ
นายยังจะปากดีอีกไหม” จงอินถอดกางเกงออก จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายวีดีโอ
เขาวางมันไว้ในตำแหน่งที่เห็นเซฮุนได้อย่างชัดเจนที่สุด
ตอนนี้จงอินเหลือเพียงบอกเซอร์ตัวเดียว
เขาขึ้นไปนั่งทับร่างบอบบางเพื่อไม่ให้ดิ้นจากนั้นก็ค่อยๆเลิกเสื้อของชายหนุ่มผู้ที่ถูกมัดไว้กับเตียงขึ้นจนถึงคอ
“นมสีชมพูซะด้วย” จงอินว่าพลางยกยิ้มร้าย
“ไอ้สารเลว
ปล่อยฉันนะ ปล่อย”
“ปล่อยแน่ๆ
ว่าแต่จะให้ปล่อยตรงไหนดีล่ะ ข้างในนี้”
จงอินก้มลงมาเอ่ยพูดตรงต้นคอพร้อมกับใช้มือหนาลากไปลูบที่ก้นของเซฮุนเพื่อแสดงตำแหน่งให้รู้ว่าเขาจะปลดปล่อยตรงไหน
“หรือจะตรงนี้”มืออีกข้างที่ว่างก็ลูบคลำไปตามร่างกายแล้วหยุดลงที่ใบหน้าขาวจัด
“ถ้าปล่อยใส่หน้านายแล้วอัดวีดีโอเอาไว้คงแจ่มมากๆเลย” ไอดอลหนุ่มเอ่ยพูดพร้อมกับจูบแก้มนุ่มของอีกฝ่ายผ่านหน้ากาก
“เสียดายจัง ฉันถอดหน้ากากไม่ได้ เอาไว้อัดคลิปรอบนี้เสร็จก่อนแล้วกันนะ
ฉันจะดูดปาก ดูดคอให้ช้ำไปทั้งตัว”
“ไอ้โรคจิต”
เซฮุนพยายามจะดิ้นแต่หากแรงของคนไม่ชอบออกกำลังกายอย่างเขาคงทำอะไรไม่ได้มาก
“คนที่ตามถ่ายคนอื่นทั้งวันทั้งคืนไม่โรคจิตหรือไง”จงอินแค่นหัวเราะ
จากนั้นก็เริ่มจัดการกับกางเกงของเซฮุน “นายชอบถ่ายรูป บอกฉันที
ว่าท่าไหนภาพจะออกมาสวย”
“อึก
ไอ้บ้า อย่าให้ฉันรอดไปได้นายไม่รอดแน่จงอิน ฉันจะแฉนายทุกอย่าง
ทั้งเรื่องกินเหล้า สูบบุหรี่แล้วก็…”
“เรื่องที่ฉันลากนายมาเอาถึงห้องเลยใช่ไหม
เหอะ !!” ถึงจะไม่เห็นหน้าของจงอิน แต่เซฮุนก็มั่นใจว่าสีหน้าของผู้ชายคนนี้ ณ
ขณะนี้ต้องทำให้เขาเกลียดอย่างรุนแรงแน่ๆ “ก็ลองดูซิ
ถ้ารูปของฉันหลุดไปแค่นิดเดียว คลิปนายได้ว่อนเน็ตแน่ ลำพังเรื่องกินเหล้า
สูบบุหรี่ฉันเอาตัวรอดได้น่า แต่ถ้าคลิปนายโดนไออนแมนเอาจนเตียงโยกหลุดออกไป
คนหล่อๆแบบนายจะทำยังไงดีล่ะ จะผันตัวจากพวกแอบถ่ายมาเป็นไซด์ไลน์ไหม”
“เลว
ไอ้เลว อึก อย่านะ อย่า”
ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้คนที่ถูกรั้งกางเกงออกจากตัวขนลุก
แต่นั้นก็ยังไม่เท่ากับการที่ไอดอลหนุ่มกำลังจับเรียวขาของเขาให้ฉีกออกแล้วเอาตัวเข้ามาอยู่ตรงกลาง
ในตำแหน่งที่ทำให้เซฮุนรู้สึกอยากจะบ้า
“ทำยังไงดีละ
ฉันไม่มีเจลหล่อลื่น”จงอินเอ่ยพูดพร้อมกับเอาลากมือหนาลูบไล้เรือนร่างขาวจัดของเซฮุน
หยอกล้อกับยอดอกด้วยการบีบคลึงมันจากนั้นก็เลื่อนมือไปยังริมฝีปากสีสวย เขาใช้นิ้วโป้งลูบความนุ่มของเรียวปาก
จากนั้นก็ใช้นิ้วกลางซุกไซ้เข้าไปในโพรงปากอุ่น “อย่ากัดนะ
เพราะถ้านายทำให้ฉันเจ็บ ฉันก็ไม่รับรองนะว่าข้างล่างที่ฟิตๆของนายมันจะฉีกไหม”
“เลว”
เพียงแค่เซฮุนอ้าปากต่อว่า จงอินก็ถือโอกาสสอดนิ้วเข้าไปในโพรงปากอุ่น
เขาใช้นิ้วกลางตวัดไปมาแข่งกับลิ้นของเซฮุนคลุกเคล้าจนฉ่ำไปด้วยน้ำลายแล้วจึงก็เอาเรียวนิ้วไปจ่อที่ช่องทางด้านหลัง
“ไม่เคยใช่ไหม
งั้นก็คงเจ็บหน่อยนะ”
“อึก
อ๊ะส์ อย่า โอ้ยยย ไอ้บ้า ๆ ไอ้โรคจิต”
ก้านนิ้วแข็งค่อยๆสอดเข้ามาในช่องทางที่รัดแน่น
น้ำลายที่เลอะอยู่กับนิ้วไม่ได้ช่วยบรรเทาให้คนที่ถูกกระทำรู้สึกว่ามันจะเข้าง่ายเลยสักนิด
มันเจ็บอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เจ็บจนกระทั่งขาของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
“อย่าถีบฉันล่ะ
ถ้าฉันเจ็บตัวนายอาจจะไม่ได้โดนแค่ฉันนะ ผู้จัดการของฉัน
พี่ร่วมสังกัดฉันอยู่ข้างนอกห้อง ถ้าอยากจะโดนรุมก็ไม่ว่า ถีบได้เลย”
“อึก
ไอ้เลว ไอ้ชั่ว” เซฮุนกำมือแน่นด้วยเพราะความเจ็บเขาอยากจะฆ่าจงอินให้ตายซะตรงนี้
สาบานได้ถ้าเขาหลุดไปได้ไอ้ไอดอลสารเลวคนนี้จะถูกเขาเล่นงานแน่ “อ๊ะส์”
หลุดเสียงออกมาเพราะถูกเล่นงานเข้าอย่างหนักด้วยการสอดก้านนิ้วแข็งเข้ามาจนสุดความยาว
“ฟิตโคตรเลยนะ
นายตอดนิ้วฉันตุบๆไปหมด” จงอินแค่นหัวเราะ จากนั้นก็ค่อยๆขยับก้านนิ้วเข้าออกช้าๆ พร้อมกับการหนุนควงไปทางซ้ายทีขวาที
ไอ้สารเลวจงอิน
ไอ้ชั่วจงอิน ฉันจะฆ่า ถ้อยคำเหล่านี้ลอยอยู่ในหัวของเซฮุนตลอดเวลา
เขาอยากจะตะโกนด่าให้อีกคนสำนึก แต่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาจากปากได้
เพราะไม่อยากหลุดเสียงครางอื้ออึงออกมาให้คนที่กำลังควงนิ้วอยู่กับช่องทางด้านหลังของเขาได้ใจ
ยอมรับว่ามันเจ็บแต่ทว่าก็เป็นความรู้สึกที่เซฮุนอธิบายไม่ได้ว่าอยากจะให้มันจบลงไหม
จะพูดง่ายๆก็คือมันเสียวนั่นแหละ
“ดูเหมือนว่านายจะอยากโดนเอาแล้วนะ”
จงอินหัวเราะออกมาอย่างได้ใจ “ลืมตาหน่อยซิ มองหน้าฉันเวลาฉันสอดใส่
ฉันอยากมองตาของคนที่เอาแต่แอบถ่ายคนอื่น”
“มะ
ไม่”
“แน่ใจ
?” จงอินว่าพร้อมกับถอดถอนเรียวนิ้วออกมาด้วยความเร็ว
จากนั้นก็ถอดบ็อกเซอร์ของตัวเองออกพร้อมกับลุกขึ้นยืนบนเตียงแล้วเอาส่วนกลางลำตัวมาจ่อที่ปากของชายหนุ่มที่ถูกมัด
“อมมันเข้าไป นายคงไม่อยากให้ฉันใส่สดๆหรอกนะ”
เซฮุนไม่มีทางเลือก
เขาต้องทำตามคำสั่งของจงอินเท่านั้น
เพราะรู้ตัวว่าตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำอะไรไม่ได้ เขาอ้าปากออกเพียงเล็กน้อย
และเมื่อมีช่องทางให้แกนกายใหญ่เข้าไปได้
จงอินก็จับศีรษะของเซฮุนเอาไว้เพื่อไม่ให้หลบหนีการเคลื่อนกายส่วนล่างของเขา
“อ่าส์
นายนี่มันสุดยอดจริงๆ เปลี่ยนจากขายรูปมาขายตัวให้ฉันดีไหม”
ความอบอุ่นของโพรงปากตัดกับความเย็นของห้องทำเอาจงอินครางลั่นไม่หยุด
เขาก้มลงมองเรียวปากสีชมพูที่เต็มไปด้วยแกนกายของเขาก็ยิ่งทำให้อารมณ์ที่มีอยู่พุ่งสูงขึ้น
จงอินเอื้อมมืออีกข้างไปหยิบเอาโทรศัพท์ที่ตั้งเอาไว้
หันกล้องตรงไปยังใบหน้าเรียวขาวจัดที่ขึ้นริ้วแดงฝาดตรงแก้มที่พองโตเพราะมีของใหญ่อยู่ภายใน
“อึก
อึก อึก” เซฮุนทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากอ้าปากรับรสชาติฝาดคาวที่กระแทกเข้ามาในปากเขาไม่หยุด
บางทีมันลึกเกินไปเขาก็หันหน้าหนี แต่หากอีกฝ่ายก็จับศีรษะให้หันมาดังเดิม แล้วสวนสะโพกใส่แบบไม่ยั้ง
เกลียด
!! สาบานกับตัวเองว่าจะเกลียดผู้ชายคนนี้ไปทั้งชีวิต
และหลังจากวันนี้เขาจะไม่ยุ่งอะไรเกี่ยวผู้ชายสารเลวคนนี้อีก แต่ถ้าวันไหนจงอินพลาดขึ้นมา
เขาก็ไม่อยู่นิ่งเหมือนกัน จะลุกขึ้นมาเหยียบซ้ำให้ดู
“อ่าส์ อยากให้นายเห็นตัวเองจังเวลามีไอ้นั่นของฉันเต็มปาก
โคตรเซ็กซี่เลยนะ” จงอินว่าพลางโยกสะโพกในจังหวะที่ถี่รัวขึ้น “ลืมตาขึ้นมาซิ
คุณนักแอบถ่าย มองกล้องฉันหน่อยเร็ว อ่าส์”
“อึก
อึก อึก”
เซฮุนรู้สึกว่าจงอินรุนแรงมากขึ้น
ผมของเขาถูกกำแน่นและสะโพกสอบก็สวนเข้ามาด้วยความเอาแต่ใจโดยไม่ได้สนใจกันเลยว่าคนที่ถูกกระทำจะหายใจออกไหม
เซฮุนทำได้แค่อ้าปากกว้างๆและห่อริมฝีปากให้มันรัดแน่นเพื่อให้จงอินทนไม่ไหว
เขาคิดว่าถ้าหากจะให้จงอินเสร็จในปากเขาแล้วจบๆกันไป
ดีกว่าต้องถูกกระแทกจากช่องทางด้านหลัง ซึ่งแค่เรียวนิ้วเขายังเจ็บจะแย่
ถ้าขืนเป็นไอ้ที่กำลังเข้าเคลื่อนที่เข้าออกโพรงปากเขาอยู่ล่ะก็
ได้สลบคาเตียงของไอ้ไอดอลโรคจิตนี้แน่ๆ
“โอ้ววววววววว
สุดยอด” จงอินครางลั่นเมื่อรู้สึกถึงเรียวลิ้นที่กระหวัดฟัดเหวี่ยงสู้กับส่วนปลายหัวมนของเขา
เขาหยุดกระแทกแล้วค้างมันไว้ในโพรงปากอุ่น
เพื่อให้เรียวลิ้นทำหน้าที่ของมันได้อย่างเต็มที่
เขารู้สึกได้ว่าเซฮุนกำลังผงกหัวในขณะที่เขายังไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น
“ไง
ติดใจล่ะซิ”จงอินว่าพลางปล่อยมือที่กุมเส้นผมเซฮุนออก จากนั้นก็ปัดเข้าเส้นผมที่ปิดหน้าปิดตาของเซฮุนออก
เพื่อที่จะได้เห็นหน้าของคนที่กำลังใช้ปากให้เขาได้อย่างชัดเจน
เสียดายที่เขาสวมหน้ากากอยู่
ไม่อย่างนั้นภาพตรงหน้าคงจะกระตุกอารมณ์เขาได้มากกว่านี้
“อึก
อึก อึก” เซฮุนพยายามทำทุกอย่างให้จงอินเสร็จ เพื่อที่จะเลิกทำบ้าๆแบบนี้
เขาพยายามผงกหัวเอาความยิ่งใหญ่เข้าไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้
และห่อปากให้แน่นที่สุดเพื่อให้จงอินทนไม่ไหว
“อ๊ะ
!! อ่าส์” และแล้วเซฮุนก็ทำสำเร็จ แกนกายอุ่นกระตุกพร้อมกับปลดปล่อยความต้องการออกมา
มันเยอะจนล้นออกมาตรงมุมปากของเขา เซฮุนได้ยินเสียงครางของจงอินลากยาวหลังจากนั้นก็เป็นเสียงหัวเราะในลำคอที่น่าหมั่นไส้
“สุดยอด
นายนี่มันสุดยอด”
จงอินว่าพลางใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือกล้องจับเอาแกนกายของตัวเองละเลงไปทั่วใบหน้าของนักแอบถ่าย
“ลืมตาซิ ถ้าไม่ลืมฉันจะไม่เลิกถ่าย”
เซฮุนทำตามที่จงอินบอก
เขาลืมตาขึ้นแล้วเข่นมองด้วยความรู้สึกที่โคตรอยากจะฆ่าไอ้ไอดอลโรคจิตให้ตายคามือ
“เสร็จแล้วก็พอ นายได้สิ่งที่ต้องการแล้วปล่อยฉันไปซะ”
“อื้ม
ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว” จงอินว่าพร้อมกับหยุดการถ่ายวิดีโอ จากนั้นก็เอาโทรศัพท์ไปเก็บไว้ในลิ้นชักพร้อมกับล็อคอย่างดี
“ฉันได้คลิปนายไว้แล้ว นั่นก็ถือว่าทดแทนกับรูปที่นายแอบถ่ายฉัน”
ถอดหน้ากากไอออนแมนออกจากนั้นก็วางมันไว้บนโต๊ะ
“ก็แก้มัดฉันซิ”
“ไม่หรอก
คลิปนั่นก็แค่มีไว้ไม่ให้นายปล่อยรูปฉัน แต่เรื่องที่นายทำให้ฉันหงุดหงิด
ไม่ได้ออกไปไหนเป็นเดือนๆ นายต้องชดใช้ มันคนละส่วนกัน”
“มะ
หมายความว่าไง”
“นายมีสิทธิเลือกสองข้อนะ
หนึ่ง จะถูกมัดแบบนี้แล้วให้ฉันเอาจะกว่าจะเสร็จ หรือ สอง
จะมาสนุกด้วยกันแล้วฉันจะแก้มัดให้”
จงอินเอ่ยพูดพร้อมขึ้นมานั่งตรงปลายเท้าของเซฮุน
“แต่ถ้านายจะโกหกเลือกข้อสองแล้วจะทำร้ายฉันล่ะก็” จงอินจับเรียวขาของคนที่ถูกมัดแล้วฉีกมันออกกว้างๆจากนั้นก็เอาตัวเองแทรกไปอยู่ตรงกลางแล้วจึงพูดต่อ
“นายได้โดนคนข้างนอกรุมเอาแน่ๆ จากที่จะโดนฉันคนเดียว นายอาจจะโดนแบบทูอินวันนะ
สองอันในตรงนี้ของนาย คิดว่าจะทนไหวไหมล่ะ”
“ไอ้สารเลว
แกมันเลว”
“ด่าไปเถอะ
เพราะยังไงฉันก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก เพราะตอนนี้มีแค่ความรู้สึกเดียวคือ
อยากจะกระแทกนายแรงๆ จนนายคิดคำด่าไม่ออก” จงอินเอ่ยพูดเคล้ากับการหัวเราะเยาะ
เขาสะใจเป็นบ้าที่เห็นหน้าบูดบึ้งของหนุ่มนักแอบถ่าย “จะเอายังไง
แล้วแต่ไม่ได้บังคับหรอกว่าจะเลือกข้อไหน”
“ฉัน ไม่ เลือก อะไร ทั้ง นั้น ไอ้เลว” เซฮุนตอบเสียงแข็ง
“ตอนนี้นายโคตรน่ารักเลยรู้เปล่า
บนหน้าสวยๆมีน้ำของฉันเลอะเต็มไปหมด แถมยังปากดีกระตุ้นอารมณ์ฉันอีก”
จงอินเอ่ยพูดพร้อมกับโน้มตัวลงไปซุกที่คอของอีกฝ่าย
เขาใช้ลิ้นเลียต้นคอตนไปถึงกกหูแล้วกระซิบอย่างแผ่วเบาว่า “หวังว่าหลังจากนี้
นายคงเลิกอาชีพบ้าๆแบบนี้นะ เพราะถ้าฉันเห็นว่านายแอบถ่ายฉันอีกล่ะก็
คลิปนายโดนไอออนแมนปล่อยน้ำใส่หน้าได้ลงทุกเว็บโป๊แน่”
ไม่มีคำตอบอะไรจากคนที่ถูกมัดตรึงไว้กับหัวเตียง
เซฮุนหลับตาลงรับสัมผัสที่กำลังจะทำให้เขาเป็นบ้า
จงอินไล่เรียงริมฝีปากและลิ้นไปทั่วซอกคอของเขา
แถมยังดูดถึงขบกัดจนบางทีเขาก็รู้สึกเหมือนใจจะขาด
แต่หากก็ต้องพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้โอนอ่อนคล้อยตามสัมผัสที่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือความสุขหรือทรมานกันแน่
“อะ
อื้อออ” สุดท้ายก็อดไม่ไหวเมื่อยอดอกสีหวานถูกครอบครองด้วยโพรงปากอุ่น
จงอินหยอกล้อมันด้วยลิ้นและขบดึงด้วยฟันจนมันแข็งเป็นตุ่มไต
เสียงหยาบโลนก้องไปทั่งห้องจากการรัวลิ้นและดูดดึงยอดอกสีชมพูที่ตอนนี้มันขึ้นเป็นสีแดงช้ำแล้ว
เกลียด
เซฮุนยังขอยืนยันว่าเขาเกลียดคิมจงอิน
ผู้ชายสารเลวที่แม้แต่นรกก็ไม่สาสมกับความทรามที่กระทำ เขาสาบานเลยว่า … อ๊ะ !!
“ตัวนายนุ่มนิ่มไปหมดเลยนะ”จงอินว่าพลางช้อนตาขึ้นมามองหน้าอีกฝ่ายขณะที่ตัวเองกำลังใช้ลิ้นเลียยอดอก
“นี่ มองหน้าฉันหน่อยซิ” เขาครอบปากครองลงไปยังยอดอกสีช้ำ จากนั้นก็ขบกัดเพื่อเรียกร้องความสนใจให้อีกฝ่ายหันมามอง
ไม่รู้สิ แต่สีหน้าของเซฮุนตอนนี้มันทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
“นี่นายโกรธ
โมโห แค้น หรือ เสียวกันแน่ ฉันแยกไม่ออกเลย” จงอินหัวเราะเยาะก่อนจะลากลิ้นไปตามแนวร่างกาย
เขาระดมจูบและสร้างรอยช้ำไปทุกๆที่ที่ริมฝีปากลากผ่าน
“อ๊ะ ยะ อย่า … ตรงนั้น”
“ตรงไหน
ตรงนี้หรอ” จงอินยกยิ้มพอใจพร้อมกับสอดส่งนิ้วกลางเข้าไปในช่องทางด้านหลังของเซฮุน
“ครางได้นะ ถ้าเสียว”
“อื้ออออออ”
เซฮุนไม่อาจทนได้อีกต่อไป เมื่อจงอินใช้ลิ้นและนิ้วบำเรอช่องทางด้านหลังพร้อมกัน
เขาครางกระเส่าออกมาอย่างลืมอาย มันรู้สึกวูบวาบไปทั่วทั้งร่างกาย รู้สึกเสียวกระสันอย่างบอกไม่ถูก
เวลาจงอินงอนิ้วเล็กน้อยแล้วควงไปทางซ้ายทีขวาที ร่วมด้วยลิ้นที่รัวละเลงลดความฝืดเคืองของช่องทางจากน้ำลายก็ยิ่งทำให้เขาแทบทนไม่ไหว
จงอินไอ้สารเลว
!! อ๊ะ …เขาเกลียดไอ้ไอดอลโรคจิตคนนี้
เกลียดที่มันทำให้เขารู้สึกต้องการทั้งๆที่จิตใจของเขาพร่ำบอกอยู่ตลอดเวลาว่าอย่าคล้อยตาม
“นายคงพร้อมแล้ว
ต่อไปคงได้เจอกับของจริง” จงอินเงยหน้าขึ้นแล้วยกเรียวขาของอีกฝ่ายขึ้นพาดบ่า
พร้อมกับจับเอาแกนกายของตนมาไว้ในตำแหน่งที่เหมาะสม “อ่าส์” เสียงครางต่ำของจงอินดังคลอๆไปกับเสียงอื้ออึงของเซฮุน
เขาไม่แน่ใจว่าของของเขาใหญ่เกินไปหรือเพราะเซฮุนฟิตมาก
ทำไมมันถึงได้เข้ายากแบบนี้ จงอินจับส่วนปลายถูวนรอบช่องทางไปมา
เขาอยากจะใจร้ายแล้วกระแทกเข้าไปให้มิดด้ามในคราวเดียว
แต่หากมองหน้าเซฮุนตอนนี้แล้วเขากลับรู้สึกอยากบรรจงใส่มันเข้าไปช้าๆ
“เจ็บ
อื้อออ ฉัน เจ็บ” เพียงแค่ส่วนปลายหัวมนเคลื่อนที่เข้าไปได้เล็กน้อย
เซฮุนก็ลืมความทะนงตน เขาปรือตาชายที่อยู่ตรงหว่างขาด้วยสายตาที่เว้าวอน
“เบาๆหน่อย ฉัน อื้อออ เจ็บ”
“จะเบาจะแรงนายก็ต้องเจ็บอยู่แล้ว”
จงอินเอ่ยพูดแล้วยกยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู
จากนั้นก็สอดส่งแกนกายส่วนที่เหลือเข้าไปช้าๆ
จนกระทั่งมันหายเข้าไปในช่องทางสีหวานจนหมด
จงอินก้มลงมองแล้วยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจ และเขาชอบที่เซฮุนแสดงอาการว่าเจ็บปวดเพราะนั่นแสดงว่าของเขามันใหญ่
“อย่า
อย่าเพิ่งขยับนะ” เซฮุนพูดด้วยเสียงสั่นเทาพลางกัดริมฝีปากเพื่อสะกดความเจ็บปวด
เขาเกร็งมือจับกับเนคไทที่รัดตรึงเข้าไว้กับหัวเตียง
วินาทีนี้โอเซฮุนคนที่ปากดีไม่มีอีกแล้ว
“ไม่ไหวแล้ว
นายตอดฉันแบบนี้ ฉันไม่ทนหรอกนะ” จงอินช่างแสนร้ายกาจและเลวทราม
เซฮุนขมวดคิ้วพลางส่งสายตาที่แสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
แต่นั้นก็ไม่นานที่เขามองหน้าผู้ชายที่เขาเกลียดที่สุดในตอนนี้
เพราะวินาทีต่อจากนั้น คิมจงอิน
ก็สวนสะโพกเข้าออกโดยไม่ได้แคร์เลยว่าเขาจะรู้สึกยังไง
เสียงเตียงและเสียงหน้าขากระทบกับบั้นท้ายดังระงมจนแยกไม่ออก
เซฮุนไม่หลงเหลือความเจ็บปวดเพียงสักนิด ณ ตอนนี้มีแต่ความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
เขาเกลียดจงอิน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากให้ผู้ชายคนนี้หยุดกระแทกเขา
ไม่รู้ว่าเสียงใครครางดังกว่ากัน และไม่รู้ว่าจงอินปลดเนคไทที่พันธนาการเขาไว้กับหัวเตียงตั้งแต่ตอนไหน
รู้แค่ว่าตอนนี้
เซฮุนกำลังร่อนเอวอยู่บนร่างกายกำยำที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของจงอิน
เขาทั้งคู่กับมือประสานกันจนไม่เหลือช่องว่าง
จงอินพลิกตัวให้เซฮุนกลับไปนอนรับการกระแทกอยู่ด้านล่างและป้อนจูบที่ร้อนแรงให้ราวกับจะปลิดชีวิตอีกฝ่าย
ลิ้นร้อนกระหวัดสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงชื้นแฉะจากลิ้นกระทบลิ้นและเสียงแกนกายใหญ่สวนเข้าออกช่องทางรักก็ยิ่งสร้างบรรยากาศบนเตียงเร่งเร้าอารมณ์ของทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี
“จะเสร็จแล้วนะ”
“อื้อ
แรงอีกได้ไหม อ๊ะ”
เสียงกระแทกถี่ยิบดังลั่นห้อง
ก่อนเสียงครางยาวๆของทั้งคู่จะประสานกันบอกถึงอารมณ์เร้าร้อนที่สิ้นสุด จงอินทิ้งตัวลงนอนข้างๆร่างบอบบางที่ตัวเองกระแทกมานับชั่วโมง
เขาหายใจหอบด้วยความเหน็ดเหนื่อยก่อนจะอ้าแขนออกเพื่อรับอีกคนให้เข้ามานอนซบที่อกของเขา
….
ไม่รู้ว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว
และก็ไม่รู้ด้วยว่าเมื่อคืนเราจบเรื่องอย่างว่าไปตอนไหน เซฮุนจำได้แค่ว่าเราจูบกันก่อนเขาจะหลับไปในอ้อมกอดของไอ้สารเลวจงอิน
ที่มันทำให้เขาปวดเนื้อปวดตัวไปแทบจะทุกส่วน
“รูปที่นายถ่ายก็โอเคนะ สวยดี” จงอินว่าพลางเลื่อนดูรูปที่เซฮุนตามถ่ายเขา
“ฝีมือดีนะ ฉันว่านายลองเปลี่ยนอาชีพไหม”
“หุบปาก
แล้วพาฉันออกไปจากห้องนายได้แล้ว” เซฮุนดันตัวเองขึ้นนั่งบนเตียง
เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของเขาปวดช้ำไปหมด และเจ็บ เจ็บที่บริเวณตรงนั้นมากๆด้วย
“นอนพักก่อนก็ได้
ฉันฝากผู้จัดการซื้อข้าวมาแล้ว มีแรงก่อนเถอะค่อยกลับ”
จงอินเอ่ยพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากหน้าคอมพิวเตอร์แล้วเดินมานั่งที่ปลายเตียง
“นายถ่ายรูปสวยนะ อยากเปลี่ยนจากแอบถ่ายไปทำอย่างอื่นไหม อย่างเช่น
ตามถ่ายรูปฉันเวลาออกงาน”
“ตามถ่ายนายเนี่ยนะ
เหอะ !! รกสายตา เปลืองเวลา”
“ทำไม
เมื่อก่อนยังถ่ายได้เลย ตอนนี้ก็แค่ไม่ต้องมาแอบ แค่นายออกมาถ่ายตรงๆ
ทำเหมือนแฟนคลับฉันที่เป็นแฟนไซต์น่ะ ฉันได้ยินมาว่าเขาทำโพโต้บุ๊ค ผ้าเชียร์ พัด
ขาย ได้เงินดีอยู่นะ ไม่สนใจหรอ”
“ไม่”
“ฉันจะซื้อกล้องคืนให้พร้อมเลนส์แพงๆ
ถ้านายยอมทำ ฉันสาบานว่าจะไม่ปล่อยคลิปนายกับไอออนแมน
และสัญญาเลยว่าจะมองไปที่กล้องนายบ่อยๆ เดินไปที่ที่นายอยู่ ให้นายถ่ายรูปฉันได้ชัดๆ”
“…”
“แต่ถ้าไม่สนใจก็ตามใจ
ฉันจะให้เงินค่ากล้องและค่าเสียเวลาบวกกับค่าเสียหายที่ฉันทำเมื่อคืน
แต่นายต้องเลิกมาแอบถ่ายฉันอีก เข้าใจไหม”
“อืม”
เซฮุนตอบรับ
จากนั้นก็พยายามประคองตัวเองลุกขึ้นจากเตียงแล้วเก็บเอาเสื้อผ้าของตัวเองมากอดไว้ตรงอก
“ฉันอยากอาบน้ำ” เขาเอ่ยพูดแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต
“ไอ้สารเลว เลว เลวที่สุด”
เซฮุนเอ่ยพูดกับตัวเองเมื่อเห็นสภาพร่างกายของตัวเองในกระจก ทั้งต้นคอ หน้าอก
หน้าท้อง ต้นแขน ขาอ่อน ล้วนมีรอยช้ำจ้ำแดงที่เกิดจากการกระทำอันเอาแต่ใจของจงอิน
เซฮุนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ
เขาไม่ได้มองว่าจงอินกำลังทำอะไร เขาสนใจอยู่แค่ประตูห้องเท่านั้น
และในขณะที่เขากำลังเดินออกไป ไอ้สารเลวที่เขาด่าทอมาตลอดทั้งคืนก็เอ่ยพูด
“ถามอีกครั้ง
ว่าสนใจไหม นายกำลังลำบากเรื่องเงิน ฉันรู้”
“…”
“ฉันให้เวลานายคิดแล้วกันนะ
ถ้าตกลงก็ตอบกลับมา เบอร์ฉันอยู่ในโทรศัพท์นายแล้ว แต่ถ้าไม่
ก็ขอให้หางานได้เร็วๆนะ”
“อืม”
…
วันนี้จงอินมีงานแถลงข่าวละครเรื่องใหม่
เขากับเซฮุนไม่ได้ติดต่อกันมาสักพักแล้ว
เพราะเซฮุนไม่ได้ติดต่อกลับมาว่าจะทำแฟนไซต์ของเขา
แต่เรื่องกล้องจงอินก็ซื้อคืนให้เซฮุนไปหมดทุกอย่าง โดยการส่งไปให้ถึงที่บ้านเพราะเขามีที่อยู่ของเซฮุนจากการแอบถ่ายบัตรประชาชนเอาไว้ตอนเซฮุนหลับในวันที่เรามีอะไรกัน
ในกระเป๋าเซฮุนมีเงินอยู่ไม่กี่วอน
กับใบแจ้งหนี้ที่ตัวเลขมันก็เยอะอยู่พอสมควร จงอินคิดว่าที่เซฮุนทำงานแบบนี้ก็คงเพราะเงินมันได้ง่าย
ได้เร็ว และอาจจะได้เยอะด้วย ถึงจะรู้สึกเห็นใจแต่เขาก็รู้สึกไม่โอเคอยู่ดีถ้าหากจะถูกตามถ่ายทุกอิริยาบถแบบนี้
“เดี๋ยวแถลงเสร็จแล้วมีงานต่อที่จีนนะ” ผู้จัดการเอ่ยบอกขณะที่กำลังเตรียมตัวลงจากรถ
“ครับ
ผมจำได้ พี่บอกผมรอบที่สิบได้แล้วมั้ง” จงอินตอบพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆกับงานต่างประเทศที่เขาไม่ได้จะอยากทำสักเท่าไหร่นัก
“ลงจากรถแล้วก็ยิ้มหน่อยนะ
แฟนๆนายไม่อยากเห็นหน้าบึ้งๆของนายหรอก จงอิน”
“ครับพี่
แบบนี้เลยไหม” จงอินฉีกยิ้มกว้างๆประชดหนึ่งที
จากนั้นก็เปิดประตูรถแล้วเดินออกไปตามทางที่ถูกกั้นสำหรับนักแสดง
เสียงกรี๊ดดังๆถือเป็นการต้อนรับที่ดีสำหรับจงอิน
เขายิ้มพลางกวาดสายตาให้กับบรรดาแฟนคลับที่มารอเขาตั้งแต่เช้า
ถึง
\มันจะเป็นภาพที่เห็นบ่อยครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่จงอินรู้สึกว่ามันไม่พิเศษ
“คิม
จงอิน หันมาทางนี้หน่อย” เสียงแฟนคลับเอ่ยเรียกเขา เขาหันไปยิ้มขณะกำลังเดินเข้าไปในบริเวณแถลงข่าว
แสงแฟลชกระพริบรัวๆไม่มีท่าทีจะหยุด
จงอินยืนยิ้มให้กล้องทุกตัวก่อนจะหยุดค้างมองไปยังกล้องตัวหลังสุดที่คนถือกล้องทำหน้าทำตาบูดบึ้งและเมินเฉย
“เซฮุน” เขาหลุดปากพูดชื่อของคนที่ถือกล้องคนนั้นพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกที่แน่ชัดว่าดีใจ
จงอินทำอะไรมากไม่ได้นอกเสียจากสื่อสารทางภาษากาย
เขายกมือขึ้นทำรูปหัวใจส่งไปยังกล้องตัวนั้น เขามองกล้องตัวนั้นนานที่สุดและฉีกยิ้มกว้างๆจนเห็นฟันแทบจะทุกซี่
ก่อนจะเดินเข้าไปในงานแถลงข่าวเพราะผู้จัดการเร่งให้เขาเดินต่อไปแล้ว
“หาตั๋วเครื่องบินไปจีนให้ผมหนึ่งที่
แล้วเอาไปให้แฟนไซน์ที่เป็นผู้ชายของผม”จงอินเอ่ยบอกผู้จัดการ “ถ้าพี่หาได้
ผมจะยอมรับละครอีกสองเรื่องตามที่พี่ขอ”
“โอเค
ตกลง”
“ขอบคุณครับ”
จงอินยิ้มแล้วหันกลับไปยังกลุ่มแฟนไซน์พร้อมกับยกมือโปกไปมา เขาเห็นเซฮุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์อะไรสักอย่างก่อนเสียงเตือนข้อความจากโทรศัพท์เขาจะดังขึ้น
‘หนวดนายน่ะ มันขึ้นเป็นตอแล้ว โกนบ้างนะ สิวตรงแก้มก็ด้วย
อย่านอนดึกให้มาก ไม่อยากรีทัชให้เสียเวลา’ ข้อความจากเบอร์โทรที่เขาไม่ได้บันทึกเอาไว้
แต่ก็พอรู้ว่าคนที่ส่งมาเป็นใคร
‘@VILEKAII ฝากแฟนเบสด้วยละกัน ไอ้สารเลว’
จงอินหัวเราะออกมาแล้วหันไปมองอีกครั้ง
เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไป
‘เจอกันที่จีนนะ แฟนบอยของฉัน’
…
อ่านแล้วแท๊กด้วยน๊าาาา
#vilekai88
มันเป็นฟิคพิเศษแต่งรวมเล่มเป็นของขวัญในงานมีตติ้งไคฮุน นานแล้วเลยเอามาให้แซ่บกัน อิอิ
แต่เดี๋ยวจะลบแล้วนะครับ ถือซะว่าเป็นของขวัญให้คนอ่านที่คอมเม้นต์มาตลอด รักนะ
